Η ιδιομορφία της εκπαιδευτικής δραστηριότητας ως εκδοχής της διανοητικής εργασίας.

Viktor E. Frankl: « Δεν υπάρχει τίποτε στον κόσμο, τολμώ να πω, που θα μπορούσε τόσο αποτελεσματικά να βοηθήσει ένα άνθρωπο να επιζήσει, ακόμα και κάτω από τις πιο δυσμενείς συνθήκες, όσο η επίγνωση ότι υπάρχει νόημα και σκοπός στη ζωή του». « Εκείνο που στην πραγματικότητα χρειάζεται ο άνθρωπος δεν είναι μια κατάσταση με όσο το δυνατό λιγότερο εσωτερική ένταση, αλλά μάλλον η προσπάθεια και ο αγώνας για κάποιο σκοπό για τον οποίο ν’ αξίζει ν’ αγωνιστεί.» (V. E. Frankl, Αναζητώντας το νόημα της ζωής και της ελευθερίας, εκδ. Ταμασός, σελ, 132, 133)

Εισαγωγή 

« Γεννιόμαστε για να γίνουμε άνθρωποι……Η ανθρώπινη φύση είναι εν μέρει αυθορμητισμός, αλλά και τεχνητή σκοπιμότητα.»[1] Η προσέγγιση της ανθρωπότητας στα πλαίσια μιας δυναμικής προοπτικής αντανακλά όχι μόνο την αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά και τον άνθρωπο ως υποκείμενο.[2] Η γνώση της πραγματικότητας (ειδέναι) αποκτά νόημα όχι ανεξάρτητα από το υποκείμενο, αλλά ως γνώση του κόσμου από κοινού (συνειδέναι) με τους άλλους ανθρώπους – υποκείμενα της γνωστικής διαδικασίας[3]. Από την διυποκειμενική συναλλαγή με τους ομοίους μας μαθαίνουμε τις σημασίες που εκφράζουν το κοινωνικό μας γίγνεσθαι και  συχνά τις μετασχηματίζουμε ανανοηματοδοτώντας τη συλλογική μας θεωρία και πράξη. Η δυνατότητα μας για αυτογνωσία – αυτοσυνείδηση περνά μέσα από τους άλλους, μέσα από τους όμοιους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται στα πλαίσια της καθολικής σχέσης κοινωνικής συνείδησης και κοινωνικού είναι μέσα από καθολικές αναγωγές, όπως